01 junho 2011

Lasitude


Deslízaste lánguida e feita de follas outonizas probas o verán coa punta do pé. Está frío. Pero queres saír do letargo e estirar as pernas, activar a circulación. Ah, alí o ceo, recordas, mirada cenital. Corres ata as rochas que delimitan, e afúndeste en auga de límites. Recobras un sabor acedo, os piñeiros resplandecentes, a historia da cidade afundida, a lenda da campá que soaba debaixo e o día en que chegou o mostro mariño. Este é o reverso, a vila pobre. Do outro lado, criaturas albinas demoran o seu tempo contado en números de area e líquidos que saen cando estoupa a polpa da terra. Asómaste á superficie, e pensas, felizmente cansa: fogar, e bocexas gorentando xa os colchóns de folla de millo, e partes cara o teu minifundio, tan amado.
Olalla Cociña